„Zupełnie inny oddźwięk wywołała sprawa Mullera w Niemieckiej Republice Demokratycznej. To przecież tu właśnie powstały dwa jedyne w świecie i jakże żarliwe w swojej demaskatorskiej pasji dokumenty filmowe, odsłaniające zbrodnie dokonane przez Niemców w Kongu. „Jeżeli czujemy się odpowiedzialni za przyszłość narodu niemieckiego — piszą w swoim reportażu twórcy tych filmów — musimy poczuwać się również do współodpowiedzialności za dzisiejsze zbrodnicze czyny dokonywane przez Niemców. Także wtedy, gdy mordercy ci, ponad wszelką wątpliwość i jak jeden mąż, legitymują się obywatelstwem zachodnioniemieckim". Jakże wymownie o tym poczuciu współodpowiedzialności świadczą oba oskarżycielskie filmy.
Ale nie tylko one. Świadczy o nim także postawa mieszkańców Niemieckiej Republiki Demokratycznej, pełna oburzenia i krytyki zachodnioniemieckich stosunków politycznych, postawa, która wyraziła się w żywej, spontanicznej reakcji telewidzów na zbrodnie ujawnione w filmach Heynowskiego i Scheumanna. W całej prasie NRD ukazało się mnóstwo komentarzy oraz listów, których obszerny wybór opublikowano zresztą w oryginalnej wersji tej książki. Rzecz przy tym znamienna w wypowiedziach tych casus Muller widziany jest nie w kategoriach indywidualnego, odosobnionego przypadku, ale jako bardzo drastyczny wyraz cynizmu panującego w zachodnioniemieckim życiu politycznym.“(14)