„W jednej z grup jakiś grubas gestykulował pulchnymi rękami.
— Pomyślcie tylko, państwo, Traube ma syna! Nic
0 tym nie wiedziałem, nie domyślałem się. A państwo wiedzieli Chacha! Skąd on się wziął, ten syn
— Hm... taak... Jakiś on dziwny... taki mruk... Naukowcy przechadzali się po szerokim korytarzu,
z którego drzwi otwierały się na salę konferencyjną.
Nagłe ogólne ożywienie zwróciło uwagę Traubego. Spojrzał na drugi koniec korytarza. Stamtąd, otoczony hałaśliwym tłumem rozmówców, szybko kroczył niewysoki, krępy mężczyzna z ogromną teką pod pachą. Był to rumiany, kwitnący staruszek z siwą, spiczastą bródką i małymi, świdrującymi oczkami. Był ruchliwy, nawet zbyt ruchliwy. Na jego widok lekka zmarszczka ukazała się na twarzy Traubego. I nie bez powodu zobaczył bowiem swego głównego przeciwnika, odwiecznego adwersarza, profesora Sandersona.
W odpowiedzi na ukłon Traubego Sanderson wylewnie się uśmiechnął.
—A, drogi kolega! Zawsze rad jestem pana widzieć. Mam nadzieję, że weźmie pan czynny udział w omówieniu mego dzisiejszego referatu. Miło mi będzie usłyszeć pańskie zdanie.
Traube ponownie skłonił głowę.
Na porządku dziennym posiedzenia znajdowała się prelekcja profesora Sandersona — „Somatyczne wpływy na psychikę".“(10)