„Gimnazjalny ring
Nadszedł jednak moment wielkiego przełomu w moim życiu. W roku 1930 bezpowrotnie opuściłem Kielce i ukochane Góry Świętokrzyskie, przenosząc się wraz z rodziną na stałe do Warszawy. Nigdy jednak nie zapomniałem stron rodzinnych i myślami powracam do takich, jakimi były za czasów mojego dzieciństwa.
Zamieszkaliśmy przy ulicy Łukasza Górnickiego, będącej bocznicą Filtrowej. Cieszyłem się bardzo, że jestem mieszkańcem stolicy, ale odczuwałem niemałą tremę przed spotkaniem z nowym środowiskiem szkolnym. Byłem pełen obaw, czy warszawscy koledzy nie potraktują mnie jak zakutego prowincjusza i nie
będą wyśmiewać lub co gorsza lekceważyć. Lecz z drugiej strony wiedziałem, iż mam dość krzepy, aby nie dać sobie w kaszę dmuchać.
Gimnazjum im. Adama Mickiewicza, ulica Sewerynów, na skarpie ponad Dynasami. Klasa usytuowana na najwyższym piętrze. Winda dostępna jednak wyłącznie dla grona pedagogicznego i pracowników administracji.
Biorę głęboki oddech i energicznie wkraczam do klasy.
— Cześć, koledzy! — rzucam pewnym głosem. — Gdzie tu jest wolne miejsce
W klasie zaległa cisza. Trzydzieści par oczu zwróciło się ku mnie, lustrując od stóp do głów. Ktoś odpowiedział z wahaniem „cześć", po czym z grupki uczniów wysunął się postawny chłopak, zapewne klasowy przywódca.“(4)