„— Tak, Wasza Królewska Mość.
— Ile pan ma lat
— Trzydzieści dwa, ale studia i nieszczęścia podwajają l ita, Zechce Wasza Królewska Mość uważać mnie za starca.
— Dlaczego zwlekał pan tak długo, aby mi się przedstawić
— Dlatego, że nie odczuwałem żadnej potrzeby powiedzenia na głos tego, o czym swobodnie i bez skrępowania pisałem Waszej Królewskiej Mości.
Ludwik XVI zastanowił się.
— Nie miał pan żadnych innych powodów — zapytał niedowierzająco.
— Nie.
— Sądzę jednak, chociaż możliwe, że się mylę, iż pewne szczegóły powinny były panu dać do zrozumienia, że mu sprzyjam.
^— Wasza Królewska Mość zapewne ma na myśli ową audiencję, o którą ośmieliłem się prosić przed pięciu laty po przesłaniu mego pierwszego memoriału. Prosiłem wtedy
0umieszczenie światła w pobliżu okna o godzinie ósmej wieczorem, co miało mi dać znać, że Wasza Królewska Mość raczył przeczytać moją pracę.
— I co dalej — zapytał król wyraźnie zadowolony.
— W oznaczonym dniu i o oznaczonej godzinie światło zostało umieszczone tam, gdzie o to prosiłem.
— No i co
— Następnie widziałem, jak ono trzykrotnie podniosło się
1opadło.
— A dalej
Następnie przeczytałem w „Gazecie" te słowa „Osoba, którą trzykrotnie wzywało światło, może się zjawić u tego, który je trzykrotnie podniósł do góry, a będzie wynagrodzona".“(12)