„— Nie ma przejazdu. Zobaczcie!
Ziemia rozpękła się w tym miejscu, ukazując czarne wnętrze o stromych ścianach i ledwo widocznym dnie. Zafrasowali się.
— Nie przejedziemy — stwierdził markotnie i zupełnie niepotrzebnie Abel.
— Nie przejedziemy, to objedziemy — zauważył optymistycznie Samuel.
— Na pewno, ta dziura przecież gdzieś się kończy — odparł Karol — ale możemy zagubić się z kretesem na bezdrożach, jeśli już nie uczyniliśmy tego. Jedziemy i jedziemy, a żadnych
znaków na ziemi, wygląda na kompletne pustkowie. Podejrzewam, że tędy dyliżans nigdy nie kursował. Przecież ta zapadlina jest stara
jak świat!
— Hm, pewnie i masz rację — przyznał Heart — ale narzekania do niczego nas nie doprowadzą. Ruszajmy.
— Na prawo czy na lewo — zapytał Karol. — Przestałem się orientować, gdzie północ, gdzie południe. Szkoda, że tu nie rośnie ta wasza magnetyczna roślina.
Po krótkiej naradzie zdecydowali skręcić w prawo. Z położenia słońca wywnioskowali, że wschód musi być „gdzieś w tamtej stronie", a na wschodzie leżą Czarne Góry.
Objazd rozpadliny trwał kilka godzin, ale obyło się bez kłopotów. Abel Heart przypadkowo trafił na dziurę wykopaną w ziemi, która na pewno stanowiła dzieło rąk ludzkich. Przerwano podróż i cała rodzina Hęartów zgromadziła się rozstrząsając, każdy na swój sposób, powód, dla którego ktoś się tu tak bardzo namozolił. Otwór w ziemi był głęboki, kształtem przypominający wielki lejek, na dnie którego połyskiwała wilgoć.“(11)