„— Ale żadnych wędrówek po nocach na surowera powietrzu, pamiętaj pan!
I poszli po krople.
Tak, całkiem słusznie, pan Fleming obdarzony był bogato z natury, ale — rzekłbyś — natura wzięła swe słowo z powrotem, nie dotrzymała danych mu obietnic, aż litość brała patrzeć na tego zwiędłego młodzieńca. Pociecha doktora była mu nader miłą, potrzebował jej i dzień cały spędził w jaśniejszym humorze. A toby był pyszny figiel, gdyby tak oszukał losy, prawdziwy, świetny figiel! Zasiadł do napisania pogodnego hstu do domu Dziwne miejsce ta Torahuzą w Norwegji, chorzy zdrowieją tu, jeden po drugim. Ale bo też znajduje tu się doktór, który zna się na swej rzeczy, — jakich on mu kropel daje na kaszel, co za pewność i wiedza bije od niego! — Tak pisał.
Wieczorem, gdy p. Flujning położył się do łóżka, wydało mu się, że klatka^piersiowa zapadła jeszcze bardziej, z czegoby to mogło pochodzić Chyba że — mimo wszystko — nie miał czego poważnego w piersiach Zbadał się w lustrze, zmierzył się skrupulatnie oczyma, naciskał prawą stronę, aby wyrównać jej poziom z lewą, ale lewa była i pozostała niższą. Nie warte nawet gadania, odrobinkę tylko, lekkie osunięcie się od wierzchołka płuca wdół, — wystarczało to jednak, aby znów wzbudzić podejrzenie w panu Flemingu. Położył się, lecz dobrą chwilę nie mógł zasnąć z natłoku myśli, wpadła mu dziwna idea do głowy że panna dEspard mogłaby go wyleczyć, gdyby była doktorem, — onby się z nią ożenił i wtedy napewnoby go wyleczyła! Myśli wiodły go dalej i stawały się coraz gorętsze a gorętsze, jak zwykle, gdy kładł się wieczorami,— stawały się okropne i lubieżne, nie do wytrzymania; wił się godzinami, zanim zasnął. Gdy się zbudził w nocy, był oblany potem.“(16)